تبلیغات
در راه مدرس - هیچ فردی از بیرون شورای هیات انتخاب نتوانست لابی کند

هیچ فردی از بیرون شورای هیات انتخاب نتوانست لابی کند



هیچ فردی از بیرون شورای هیات انتخاب نتوانست لابی کند



در پنجاه و هفتمین برنامه‌ی اینترنتی ۳۵ در سامانه‌ی فیلم‌نت؛ فریدون جیرانی با عماد افروغ به بهانه‌ی حضورش در هیأت انتخاب جشنواره‌ی سی‌وپنجم فیلم فجر به گفت‌وگو نشست و افروغ از سیاست و فلسفه گرفته تا چالش‌ها و حاشیه‌هاى حضورش در جمع هفت‌نفره‌ی هیأت انتخاب فجر ۳۵ صحبت کرد.

به گزارش فیلم‌نت نیوز؛ محور اصلی گفت‌وگوی فریدون جیرانی با عماد افروغ؛ دلیل حضور او در هیات انتخاب جشنواره‌ی فیلم فجر، شرایط انتخاب فیلم‌ها توسط اعضای هیات انتخاب و زاویه دید عماد افروغ به عنوان یک جامعه‌شناس نسبت به سینمای ایران بود. افروغ در بخش‌های مختلف این گفت‌وگو از حضور در هیات انتخاب سی‌و‌پنجمین جشنواره‌ی فیلم فجر ابراز خوشحالی و رضایت کرد و تاکید کرد با  دیدن ۹۰ فیلم در مدت زمانی حدود یک ماه، به تصویری دقیق‌تر از فضای امروز جامعه‌ی ایران رسیده است. افروغ در قسمتی از این گفت‌وگو از فیلم‌هایی نام برد که بعد از تماشا در هیات انتخاب مورد توجه او قرار گرفته بودند. فیلم‌هایی که افروغ از آن‌ها نام برد عبارتند از:  ایتالیا ایتالیا، انزوا، سدمعبر، چراغ‌های ناتمام، ماه‌گرفتگی، ویلایی‌ها، گشت۲، رگ خواب، بدون تاریخ، بدون امضا، فراری، ماجرای نیمروز، زیر سقف دودی،‌ آذر، قاتل اهلی، رهایی از بهشت، سوفی و دیوانه، کمدی انسانی،‌ پشت دیوار سکوت،‌ کارگر ساده، سارا و آیدا، مادری، نگار، خفگی، یک روز بخصوص، اسرافیل، شماره ۱۷ سهیلا، تابستان داغ، ۲۱ روز بعد، خوب،‌بد،‌‌جلف، کارت پرواز،‌ شعله‌ور، دعوت‌نامه، کارواجار(یه وا)، کوپال، خانه و آباجان و ...

حضور  در شورای پروانه‌ی نمایش را پذیرفتم چون من مرد مناقشه‌ام

دکتر جنتی، وزیر ارشاد در یک تماس تلفنی حضور در شورای پروانه‌ی نمایش را به من اطلاع داد و به دلیل اینکه خرد جمعی پشت این قضیه بود، پذیرفتم. گفتم که اگر تصمیمی با خرد جمعی گرفته شده ­باشد کسی نمی‌­تواند آن را وتو کند. من مرد مناقشه‌ام و یک جامعه‌شناس دیالکتیک هستم.

آمده‌ام تا فضا را برای معرفی جامعه در سینما فراهم کنم

به مردم باید احترام گذاشت و ذائقه‌ی آنها را ارتقا بخشید. بر اساس عاقل پنداشتن مردم باید فیلم ساخت. آمده‌ام که فضا را فراهم کنم تا سینما  معرف جامعه و دردهای مردم باشد. البته اگر دردی را نشان می‌دهیم درمان هم باید صورت بگیرد.

همه‌ی مفاهیم موجود در سینما مثل سینمای ارزشی و اعتقادی باید بر طبق اصول خودشان باشند، بدون اینکه بوی کاسبی بدهند. اگر یک اثر فاخر باشد این موارد را درون خود دارد. حتی فیلمی هم که از لحاظ کیفی پایین است به نوعی می‌تواند مشکلات جامعه را منعکس کند.

فرصت فیلم دیدن در هیات انتخاب من را با حساسیت‌های موجود جامعه آشنا کرد

فرصت مغتنمی که به عنوان یک جامعه‌شناس و یکی از اعضای هیات انتخاب در این مدت داشتم، دیدن ۹۸ فیلم در مدت کوتاه ۳۰ روز بود و آیینه‌ای از جامعه به من منتقل شد. حساسیت‌هایی در جامعه وجود دارد که من با آنها آشنا نبودم و سینما من را با آنها آشنا کرد. هنر نزدیک‌ترین عرصه به جامعه است و به نظر من اگر با برنامه‌تر باشد ایده‌آل‌تر است.

به عنوان مثال فیلم ابد و یک روز  نمونه‌ی خوبی از مضامین اجتماعی بود. به دلیل جایگاهم فیلم‌ها را از چند وجه می‌بینم. مثلا فیلم گشت ارشاد۲  تنها یک فیلم کمدی نیست، غم و غصه هم دارد و اجتماعی است. فیلم فروشنده خاص‌تر است، شاید شامل همه‌ی اقشار اجتماع نشود ولی غیرت و آبروی ایرانی را نشان می‌دهد.

فیلم‌های این دوره از جشنواره بیشتر معرف بودند تا مولد

فیلم‌های این دوره از جشنواره فیلم فجر، بیشتر بازتاب مسائل هستند تا اینکه خواهان تحول باشند. آنچه از همه بیشتر برایم برجسته بود بخش مولد نبود، فیلم‌ها بیشتر معرف بودند.

این فرصت را مغتنم می‌شمارم و می‌گویم چیزی که بیشتر در فیلم‌های این دوره دیدم؛ اول تغییر جهت عشق‌ ورزیدن بین دختر و پسر  است یا همان تغییر جای عاشق و معشوق که به نظرم این موضوع این یک زنگ خطر است. دوم سوءظن بین زن و مرد در خانواده‌ها و جامعه. این‌ موارد بازتاب مشکلات است و من از آنها به عنوان سرنخ پژوهش استقبال می‌کنم. نکته‌ی دیگر اینکه دیدم اهالی سینما به بحث‌های فلسفی و نظری تمایل ندارند، این نشانه‌ی خوبی نیست. منظوم مباحث آکادمیک فلسفی و جامعه‌شناختی است.

در فیلم‌هایی که دیدم موضوع «عفت» هم به چشمم آمد که خاص جامعه‌ی ایران است. موضوع فیلم‌ها بازتاب جامعه است و خواسته یا ناخواسته این پیام را انتقال می‌دهند. در فیلم اولی‌­ها جسارت و واقع­‌نمایی دیدم. این فیلم‌ها یک­طرفه قضاوت نکردند. این فیلم­‌ها غیرت زنانه را به خوبی نشان داده بودند.

اگر فیلمی هفت یا شش رای داشت برای نمایش در جشنواره انتخاب می‌شد

پیشنهادم به اعضا این بود که بعد از دیدن هر فیلم در مورد آن بحث کنیم و آرا جمع آوری شود. بعد از دیدن حدود ۳۸ فیلم لیست این فیلم­‌ها را روی تخته نوشتیم و نظرات مخالف و موافق را هم پیاده کردیم. هنوز فیلمی را حذف نکرده بودیم و این لیست یک نقطه­‌ی ارجاع بود. بعد از دیدن سری دوم باز هم این روند را اجرا کردیم. تا روز آخر که همه­‌ی این جمع‌­بندی‌­ها را نوشتیم که کدام فیلم تاییده گرفته است یا کدام رزرو یا رزرو پلاس است یا کدام فیلم منفی است.

بعد از نوشتن این لیست یک بار دیگر رای گرفتیم. اگر فیلمی هفت یا شش رای داشت برای نمایش در جشنواره انتخاب می‌شد. بعد از آن رفتیم سراغ فیلم‌­های رزرو، ۲۸ فیلم دیگر با حداقل پنج رای وارد لیست شد. چند فیلم دیگر را نیز به دبیر جشنواره تحویل دادیم که اگر خواستند لیست را توسعه دهند، بتوانند.

در واقع از لیست «هنر ‌و‌ تجربه»  نیز مشخص کرده بودیم زیرا ظاهرا امسال فیلمی از هنر و تجربه نداشتیم. هیچ فردی از بیرون این شورا نتوانست لابی کند. معتقدم یک اثر، مستقل از جریانات پشت فیلم باید بررسی شود.

با نگاه شکل‌گرایانه فیلم‌ها بر اساس سلیقه انتخاب می‌شوند

اگر ممیزی ما رفتارگرایانه و شکل‌گرایانه باشد، همانطوری که هم اکنون هست، فیلم‌ها بر اساس سلیقه انتخاب می‌شوند. اگر نگاه دیالکتیک وجود داشته باشد در هیات انتخاب برای یک جامعه‌شناس نظریه‌پرداز هم فضا هست. البته من سینما نماد است و هر چه عمیق‌تر باشد تاثیر بیشتری بر ممیزی خواهد داشت.

 بین سینما و سیاست باید تعامل وجود داشته باشد

باز هم از دلایل قبول این سمت در هیات انتخاب می­‌گویم؛ مگر می­‌شود فرصت دیدن ۹۸ فیلم در ۳۰ روز را از دست داد. در حین تعامل با اهالی سینما دردها و مسائل آنها را فهمیدم. اجازه ندادم هیچ لابی در کار باشد زیرا همه­‌ی درد جامعه را این مصلحت اندیشی­‌های کاذب می‌­دانم. در یادداشتی که برای این جشنواره نوشتم ذکر کردم که این روزهایی که با اهالی سینما گذشت جزو بهترین خاطرات من است. بین سینما و سیاست باید تعامل وجود داشته باشد اما در حال حاضر بیشتر سیاست‌زدگی است. سیاست‌گذاری باید مشترک باشد و اجرا به عهده­ خود اصحاب سینما باشد و نظارت با دو گروه باشد. اگر باز هم پیشنهاد عضویت در این شورا را داشته باشم حتما قبول می‌کنم.

«کاناپه» را پسندیدم

کاناپه را پسندیدم و از اینکه توانست از جایگاه پدر دفاع کند، لذت بردم. به نظرم این فیلم که آخرین فیلمی بود که در شورا دیدیم؛ فیلم بدی نیست. البته بعضی فیلم‌ها ممیزی شرعی دارند نه سیاسی. گله‌ام از کارگردان این است که چرا با این مسئله مردم را از دیدن یک فیلم خوب محروم کرد. البته امیدوارم مسئله‌ی این فیلم حل شود.